Интервью

Портретное интервью

Администрация сайта Интервью 0 Комментариев

В Несвижской центральной районной библиотеке имени Павла Пронузо состоялось портретное интервью «Лёсам з Нясвіжчынай» с участием настоятеля Свято-Троицкого храма агрогородка Салтановщина и Свято-Николаевского агрогородка Юшевичи, одного из главных организаторов православного лагеря и слёта «Святая Русь» на территории Свято-Троицкого храма, основателя прихода в честь Собора белорусских святых в Несвиже, основателя и духовника братства в честь Преображения Господня в Несвиже, лауреата Премии Президента Республики Беларусь «За духовное возрождение» протоиерея Олега Абрамовича. Ведущий проекта Алексей Абражей и все присутствующие имели возможность проследить путь к вере, к храму, к священническому служению этого незаурядного человека.

Как оказалось, протоиерей Олег Абрамович не всегда верил в истины, которые он сейчас так старается донести многим. Он вообще был атеистом, ни в коей мере не сомневался в незыблемости догм марксизма-ленинизма и был убежден, что от религии, как «опиума для народа», нужно защищать молодое поколение. Но обо всем по порядку.

Будущий священник Олег Александрович Абрамович родился в России. Его отец был выходцем из Белоруссии, а точнее — из Несвижа. Мать отца Олега Людмила Яковлевна родом из российского города Владивостока. Там она познакомилась со своим будущим мужем, когда он проходил срочную службу в армии. Олег — их первенец. Когда мальчику было три года, он тяжело заболел. Он задыхался. Врачи сказали, что нужна срочная операция. Хотели разрезать трахею, удалить трубку, а дальше как пойдёт. Место, где жила семья Абрамовичей, было местом ссыльных, неугодных советской власти людей во времена Сталина. Мама нашла старого врача, из числа мучеников, неоправданно лишенного свободы и родины. Он посоветовал ничего не делать, а уехать в сухой климат. Абрамовичи переехали в Омск, затем в белорусский Гродно.

Олег пошел в третий класс. Тогда люди меняли квартиры по всему Союзу, и когда появилась возможность поменять двухкомнатную квартиру в Гродно на трехкомнатную в Несвиже, родители сразу согласились, и переехав в Несвиж, ни разу не пожалели. Здоровье старшего сына улучшилось. Это были девяностые годы прошлого века. Многие из сверстников Олега пошли по не правильному пути, немногие из них служили в армии, так как им удалось конкретно испортить свое здоровье и репутацию тюремным сроком перед призывом на военную службу. И сегодня Олег Александрович считает, что тогда и ему большой город был не рекомендован.

— У меня были не очень хорошие наклонности, и мне нужно было их усмирять. Хотя я с детства мечтал вернуться на родину, во Владивосток, — вспоминает священник.

Одно из качеств, отличавших пионера, а затем и комсомольца Олега Абрамовича, — это максимализм. Сначала детский, потом — юношеский. Если парень в чем-то был уверен, его нельзя было переубедить. Будучи учащимся Несвижского педучилища, он видел, как сокурсники-мальчишки смеются над комсомольским уставом, а сам он свято верил в то, что в уставе написано.

В этом документе говорилось, что комсомолец не мог верить в Бога. Он должен быть атеистом. Олег скептически отреагировал на замечание деда Александра Пятровича Абрамовича о том, что и коммунисты своих детей крестят.

Но Господь искал пути к душе этого юного максималиста. Так получилось, что в их семье воспитывался младший одиннадцатилетний брат матери, Виталий Примак. Их мать, Евгения Федоровна, умерла в возрасте пятидесяти лет. И для Олега этот мальчик стал, можно сказать, старшим братом, а не дядей. Со временем Виталий поступил в Уссурийское суворовское училище, а позже в Самаркандское военное училище. Перед выпуском практика проходила в Грозном. После учебы он сразу отправился в узбекский город Фергану, а оттуда — на афганскую войну. Фергана стала главной базой формирования советских войск. И обычно, когда десантников отправляли в Афганистан, они проходили там подготовку.

— Я был атеистом, но когда всего в паре тысяч километров от нас случилась война, я понял, что не могу помочь дяде. И я подумал, что есть Бог. Взял фотографию дяди, потому что не помню, чтобы в нашем доме были иконы. Возможно, их не было. Или моя мама где-то прятала, а я не знал. На фото Виталий был в военно-полевой форме, чем-то напоминавшей форму царских офицеров. Я попросил: «Боже, если Ты есть, помоги!». И перечислил некоторые хорошие качества дяди. Говорил, что ему нужна помощь, что он сирота, хороший человек. А мой дядя, кроме того, что был офицером, не пил, не курил и был очень патриотичным человеком, — вспоминал свою первую встречу с Богом отец Олег.

Был случай, когда Олег и Виталий шли к бабушке. Олег начал над ней посмеиваться, что она верит в Бога. Виталий на тот момент, а это было в 1981 году, был еще молодым человеком, и даже сейчас он не верующий, по крайней мере, не воцерковлённый. Но тогда он сказал:

— Знаете что, это их убеждения. А над убеждениями не смеются. Не нужно смеяться, их нужно уважать. Это был уровень. Это значит, что мое окружение воспитало во мне культуру », — вспомнил священник.

Господь услышал первое обращение будущего священника и откликнулся на просьбу. Брат матери Виталий Евгеньевич Примак приехал с войны живым, но был контужен. Но это обстоятельство не стало особым препятствием в дальнейшей службе, позволившее ему получить звание полковника.

— Но мы не всегда помним, что Господь помог нам, что надо благодарить за это, — сказал священник.

Прошло время, и Олег забыл о просьбе и её выполнении. Где-то в 1987 или 1988 году он и его одноклассники присутствовали на профсоюзном собрании отдела образования. Молодые люди сидели «на галёрке» в конференц-зале райисполкома и, как участники собрания, тоже о чем-то там говорили. Священник вспоминает, что тогда они проголосовали за увольнение женщины, которая была учительницей в Городее и была верующей. В то время будущий педагог считал, что такие люди не должны находиться рядом с детьми. Тогда он не знал, что были репрессии, что за веру убивали. В этом случае Олег проголосовал бы против, потому что был склонен к цивилизованному решению проблемы. Он считал, что государству нужно избавиться от этого опиума для людей, но с помощью убеждений.

После окончания педучилища, получив профессию учителя начальных классов и специальность «Старший пионервожатый», Олег Александрович был отправлен по распределению в Червень. Сначала его назначили учителем начальных классов, но в какой-то момент предложили стать пионервожатым, до армии оставалось не так много времени. Иногда молодой учитель заменял уроки в классах, где болели учителя. Он подходил к своим обязанностям творчески. Как-то после замен учитель пения сказала, что после него уже ничего нельзя вести. Детей больше интересовала безответная любовь Чайковского или патриотические взгляды революционеров, которые пели песню, включенную в то время в программу.
Будучи учителем, Олег все еще видел себя военнослужащим. Но дядя посоветовал сначала пройти срочную службу. И парень понял, что это не его путь. Хотя был очень рад, что, несмотря на некоторые проблемы со здоровьем, в армию всё-таки попал.

На просьбу бабушки перед призывом надеть крест, который она хранила для внука, он не согласился. Но когда прошел год, в жизни произошло нечто, что повлияло на взгляды молодого человека.

— Я понял, что действительно, и коммунисты детей крестят. И на робкий вопрос бабушки: «Не возьмешь ли ты крест?», сказал: «Ну, давай, я тороплюсь» — как будто вернулся в то время священник.

Бабушка тут же сняла крестик — старый, оловянный. Не тот, что сохраняла для этого момента, красивый, алюминиевый, позолоченный. С тех пор отец Олег с этим крестом не прощался. Без очков он уже на нём и распятия не видит. Но с ним он прыгал с парашютом и выходил из сложных ситуаций во время службы.

— Мы были отправлены в республику Азербайджан. Был случай, когда нас очень серьезно обстреляли. И когда мы поняли, что все мы можем не выжить, это произошло подсознательно: мы все начали молиться, не сговариваясь. Я тоже молился второй раз в жизни. Потом вспомнил случай с дядей и подумал: если трудно, обращаемся к Нему. И я начал поиски, — сказал священник.

Была одна интересная ситуация, связанная с подарком моей бабушки. Это было в Баку. Как-то во время одной из армейских медицинских проверок, а они обычно проводились в мирное время, чтобы не допустить последствий дедовщины и некоторых заболеваний. Осмотр проводил капитан, возглавлявший медроту. В глазах молодого солдата Олега Абрамовича он был образцом офицера. И этот человек, проходя мимо Олега, сказал:

— Крест сними.

Наш собеседник еще не крестился, но приказ не выполнил. По какому случаю командовал им этот офицер? Капитан позвал начальника разведки, и тот подтвердил приказ. Солдат не прореагировал. И вот эта кампания подошла ближе. Один из них потянул крест, прикрепленный на парашютной строне. Из шеи потекла кровь, но крест остался у хозяина. И вот в этот момент в зал вошел штабной офицер. Он был майором, бывший афганец. Этот человек выглядел очень злым, все его боялись. На вопрос, что случилось, майор приказал всем отойти от упрямого солдата, а сам подошел так близко, как ребята подходят друг к другу, если хотят выяснить отношения, и сказал:

— Сынок, ты видишь эту стаю? Они не оставят тебя в покое. Я понимаю, для тебя это дорого…

Солдат объяснил, что крест подарила бабушка.

— Верно. Но я даю тебе слово офицера, что с твоим крестом ничего не будет. Просто отдай его мне сейчас, а потом мы встретимся, поговорим, и я тебе его отдам.

Олег послушал и отдал крест. Майор, уходя, сказал:

— Пусть солдат придет ко мне, как только он освободится.

Офицеры, видя происшедшее, спросили:

— Его наказать?
— Да, приказы надо выполнять. Наказать…

Через четыре часа Олег пошел на встречу с майором. Они вместе вышли в коридор. Завязался разговор.

— Вы верующий?— спросил майор.
— Нет, не верующий, — ответил солдат.
— Полагаю, верующий, если отказались снять крест, — заверил старший по званию.

Олег рассказал о том, что в них стреляли, о дяде десантнике.
— А я верующий, — признался майор.

Открыто сказать солдату в том обществе, что он верующий, — это высший уровень доверия. Четыре часа назад он говорил о наказании, а тут такое признание. Майор объяснил, что он не всегда может быть рядом. Солдата могли отправить на мусульманскую гауптвахту, и что тогда будет с ним и его убеждениями?

Прощаясь, майор сказал:

— Есть такой грех вводить людей в грех. Они ничего не понимают. Но дайте два года, и все будут верующими. Все пойдут в храм. Кресты наденут. Это время пришло. Даже те, кто сегодня снимал с вас крест. И если вы напомните им об этом, они скажут, что верили с детства. А вы носите крест, прячьте, если нужно, в карман и носите.

Этот разговор стал для Олега откровением.

Тогда модным течением были боевые искусства, которыми всегда восхищался будущий православный священник. Он заинтересовался тибетским течением, ламаизмом и думал, что станет ламаистским монахом. В то время Олег поддерживал отношения со своей будущей женой Илоной Демух, с которой когда-то учился в педучилище в одной группе. Однажды он предложил ей прочитать книгу «Третий глаз», в которой рассказывалось о тибетцах, на что получил встречное предложение — прочитать книгу «На берегу Божией реки» Сергея Нилуса, известного православного публициста дореволюционных времен. Прочитав эту книгу, наш собеседник понял, что ничего не знает о христианстве, и захотел продолжить поиски.
Однажды молодые люди, среди которых находился и Олег Абрамович, оказались возле Георгиевской церкви. Это был второй случай в его жизни. Впервые он побывал там с посетителями атеистического кружка, когда учился в училище. В тот год совпала дата празднования Пасхи. Ребята посетили молитвенный дом пятидесятников, зашли в костёл, где их встретили всего несколько верующих. В Георгиевской церкви собирался крестный ход. Учитель вывела ребят из храма, чтобы они не присоединились к верующим.
И вот, несколько лет спустя снова наступила Пасха. Ребята только что пришли из армии и решили встретиться. Кто-то предложил пойти в храм. И атеисту Олегу Абрамовичу почему-то захотел купить икону Христа Спасителя. В храме собирался крестный ход. И Олег понял, что за ним находятся люди с иконами и хоругвями. Друзья ушли за забор. Он отошел в сторону, а затем взял икону, подошел к верующим и, под насмешки и улыбки друзей, пошел крестным ходом. В том же году он вскоре влюбился, крестился и женился на девушке, которая вовремя предложила ему нужную книгу.

Как-то Олег попросил у благочинного Несвижского благочиния протоиерея Александра Данченко благословения на свое первое паломничество в Ивановский монастырь. Священником этого монастыря был архимандрит Амвросий Юрасов. Отец Александр посоветовал Олегу попросить у старца благословения на священство. Для Олега это было потрясением. Он считал священников особенными людьми, и он не относил себя к их числу. Но отец Амвросий благословил моего собеседника на рукоположение.
и поступление в семинарию. Олег Абрамович рассказал историю своей детской болезни и услышал от этого известного старца мнение, что враги рода человеческого имели какое-то понимание, что из него может выйти священник, даже если он не был крещен. Возможно, кто-то из семьи молился. Потому что такая духовная борьба была. Если бы Олегу в детстве не вылечили горло, то какой бы священник из него получился!
После этой поездки отец Александр Данченко отвел Олега к митрополиту Филарету. Молодой человек впервые увидел личность такого уровня. Олегу казалось, что он готов был говорить с ним столько, сколько будет необходимо будущему священнику. Митрополит благословил не только приход в Салтановщине, но и Кунасе.

Отец Александр готовил Олега к пастырскому служению. Наш собеседник стал прислужником в церкви села Великая Лысица, где тогда служил благочинный протоиерей Александр Данченко. До этого Олег иногда прислуживал в алтаре и протоиерею Дмитрию Хмелю в Георгиевском храме. А в Лысице было еще два алтаря — Александр Колесник и Александр Гладкий, тогда еще школьники. На богослужения приезжала и старшеклассница Татьяна (ныне Колесник), будущая жена Александра Колесника. Фактически, они были единственными молодыми людьми в приходе. Оба Александра теперь тоже священники. Колесник служит в агрогородке Снов, Гладкий — в городе Клецке.
Взяв отпуск по основному месту работы, будучи инкассатором в банке, Олег Абрамович служил диаконом в Свято-Духовном соборе в Минске. 28 июня 1997 г. был рукоположен.

Не было времени готовиться к поступлению в духовную семинарию, и тогда протоиерей Александр Данченко и Олег отправились на остров Залит в Псковской области к старцу Николаю Гурьянову. Старец благословил поступление в тот год и советовал поступать в Жировицкую духовную семинарию.
Вскоре так и получилось. Олег Александрович поступил в Минскую духовную семинарию в Жировичах, которую окончил со степенью бакалавра, защитив диссертацию на тему «О принципах проведения летних православных лагерей». Вторая тема, которую священник защищал в Ужгороде, — это магистрская диссертация — «Педагогические методы проведения летних лагерей».
Вот так, методом проб и ошибок Олег Александрович Абрамович нашел то, что ни в коем случае сейчас не согласится бы потерять.
Как-то теща Олега Александровича Тамара Александровна Демух, вспоминая одну из специальностей, полученных в Несвижском педучилище — старшего пионервожатого, пошутила, что он остается таким и по сей день. Шутки шутками, а пионервожатым он был и после службы в армии, в Сейловичской школе, а в Андрушовской приходилось быть всем — и руководителем учреждения, учителем и, опять же, пионервожатым. Эту профессию наш собеседник освоил на одной из педагогических практик, после третьего года педучилища.
Олег Александрович любил работать в лагере. Поэтому неудивительно, что будучи священником, он организовал вместе с настоятелем Крестовоздвиженского храма священником Александром Мельниковым и священником Павлом Кивовичем, настоятелем храма в селе Старое Село в 2002 году, православный слёт «Святая Русь».

Многие удивляются, что в этом деле нет серьезных опекунов. Православный лагерь, который сейчас действует на территории Свято-Троицкого храма, нельзя даже назвать приходским, так как это личный вклад самого священника, его семьи, других священников-единомышленников и тех людей, кто понимает важность православного воспитания детей и молодежи.
Один из первых вкладов в это необходимое дело, правда, без ее согласия внесла тёща Тамара Александровна. Отец Олег «одолжил» у неё деньги от продажи квартиры. На них в основном построен лагерный городок. И, конечно же, на третий сезон православного слёта «Святая Русь» священник приехал с личными вещами.

То, что неделю, проведенную в православном лагере на Салтановщине, можно с энтузиазмом вспоминать круглый год, многие знают не понаслышке. Благодать храма, совместная молитва, ночные и утренние службы, веселые костры и ставшие ненужными сотовые телефоны, что позволяет смотреть друг другу в глаза, у молодых людей есть возможность осмотреться вокруг, обратить внимание на того, кто рядом и не в виртуальном мире, а абсолютно реальном. К нему можно прикоснуться, почувствовать душой, понять сердцем, а то, что еще кажется недостижимым в силу юного возраста, найдет свое объяснение, благодаря таким учителям, как протоиерей Олег Абрамович и его однадумцы.

Портретное интервью — не единственная встреча с отцом Олегом в библиотеке. За семнадцать лет существования при библиотеке клуба «Ноев ковчег» священник много сказал своим благодарным и не очень слушателям. Учил и учит юношей и девушек не быть такими, как все, не следовать за толпой, а иметь собственное мнение, собственное видение проблемы и пути ее решения. Рассуждал, по просьбе старшеклассников, что значит быть настоящим мужчиной.
Представители многих поколений посетителей клуба побывали в церкви Святой Троицы в Салтановщине, гуляли по территории лагеря, заглядывали в предназначенные для лагеря помещения, угощались не только чаем и сладостями, но и мудрыми истинами нашей жизни.
Школа православного воспитания работала при центральной районной библиотеке им. Павлюка Пранузы в Несвиже два года. Советы для родителей, данные протоиереем Олегом Абрамовичем, очень помогли родителям в выборе правильной стратегии для достижения такой благородной цели, как воспитание детей.

Во время портретного интервью священник обратил особое внимание на важность чтения:
— Мы с детства знаем, что правильно. Читайте классику, даже сказки. Вся классика, она потому и классика, что все в жизни вы это переживаете. И вы всегда найдете там ответ. Есть такой фильм — «Айвенго». Там звучит замечательная песня актера, певца Владимира Высоцкого, в которой говорится, что если ты никого не предал, ничего не продал, если жил правильно, значит, в жизни ты читал правильные книги. Если вы будете читать правильные книги в нужном месте, все будет хорошо для вас и будет легко для ваших близких.
Одним из главных достижений на ниве духовной для протоиерея Олега Абрамовича стало вручение Премии Президента Республики Беларусь «За духовное возрождение». Он поделился своими впечатлениями:
— Если ты работаешь и работаешь так долго, а в какой-то момент делаешь что-то новое в своем регионе, это очень сложно. И, конечно же, сталкиваетесь с такими ситуациями, когда начинаешь сомневаться, стоит ли начинать, делать, продолжать. Тогда мыслей ни о каких наградах, поощрениях не было, были только сомнения. Поэтому, когда наступил момент общественного признания, это приятно, особенно на таком уровне. Думаю, что получил эту награду не только как священник, но и как общественный деятель, как гражданин, потому что выполнял свой гражданский долг. А если говорить о церкви, это долг христианина. И когда это случилось, то, что-то мы делали правильно, наверное, смогли кому-то помочь. Этот момент для нас очень интересен с точки зрения правильной оценки своей деятельности.
Возвращаясь к началу своего служения, священник отметил:
— В какой-то момент я понял, что если мы будем просто ждать, пока к нам придут, и будем глаголать только с амвона, я на своем приходе уже давно бы не служил, потому что редко кто приходил бы в храм. Ведь это храм не московский, и не минский, и даже не районного плана. И вы понимаете, что нужно что-то делать, чтобы кто-то туда приехал. Теперь на каждую службу приходят люди не только из моего прихода, но и из других мест. И это дает жизнь приходу. А с другой стороны, я, например, хотел кому-то передать свои мысли, свои убеждения, кто-то тоже. Задумывался, в каком обществе мы будем жить? Кто нас будет окружать? Ну и потихоньку мои дети росли, воспитывались. Конечно, мне хотелось сделать им подарок, чтобы у них было сообщество единомышленников. Дети, когда-то приехавшие в лагерь, потом молодые люди, некоторые из них уже стали священниками, некоторые — многодетными родителями, некоторые приобрели специальность и опыт в ней. Это уже взрослые, говорящие на одном языке, люди, живущие одними и теми же мыслями. Они могут не иметь одинаковых убеждений во всех аспектах нашей жизни, но стержень у нас один —это вера, порядочность, нравственность и духовность. Это многого стоит.
Протоиерей Олег Абрамович считает, что в сфере православного воспитания молодежи, воспитания других категорий граждан большое значение имеет хороший коллектив:
— В любой деятельности важна команда, потому что без нее все выливается в бумаги, в желания, в какие-то неловкие события. А в команде всё-таки люди, они идут к одной цели. В нашей команде, помимо общих дел, каждый работает над собой, что дает личностный рост.

Помимо проведения православного лагеря, слётов, на приходе Свято-Троицкого храма и в рамках Преображенского братства священник и его единомышленники работают над возрождением белорусских традиций, в том числе певческих, изучают историю Несвижа, занимаются волонтерской работой. Отец Олег считает, что сейчас важна связь светских организаций, церкви и общества.
Человек идет разными путями в поисках истины. Протоиерей Олег Абрамович, детство и юность которого прошли в стране воинствующего атеизма, нашел свою истину. Когда-то заядлый атеист, он внимательно изучал науку и даже не мечтал обрести веру. Но жизнь заставила молиться, научила верить и полагаться не только на себя. Сегодня отец Олег, бакалавр богословия, лауреат Премии Президента Республики Беларусь «За духовное возрождение», делится своими достижениями в духовной сфере со всеми, кто стремится познать вечные истины в сумбурном течении современной жизни. И дай Бог, чтобы он был услышан вовремя.

Валентина Щербакова,

помощник благочинного по делам молодежи.

З лёсам не спрачаюцца

Администрация сайта Интервью 0 Комментариев

У Нясвіжскай цэнтральнай раённай бібліятэцы імя Паўлюка Пранузы адбылося партрэтнае інтэрв’ю “Лёсам з Нясвіжчынай” з удзелам настаяцеля Свята-Троіцкага храма аграгарадка Салтанаўшчына і Свята-Мікалаеўскага аграгарадка Юшавічы, аднаго з галоўных арганізатараў праваслаўнага лагера і злёту “Святая Русь” на тэрыторыі Свята-Троіцкага храма, заснавальнік прыхода ў гонар Сабора Беларускіх святых, стваральніка і духоўніка брацтва ў гонар Прэабражэння Гасподня ў Нясвіжы, а цяпер і лаўрэата прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь “За духоўнае адраджэнне” протаіерэя Алега Абрамовіча. Вядучы праекта Аляксей Абражэй і ўсе прысутныя мелі магчымасць прасачыць шлях да веры, да храма, да святарскага служэння гэтага неардынарнага чалавека.

Як аказалася, протаіерэй Алег Абрамовіч не заўсёды верыў у тыя ісціны, якія цяпер так настойліва стараецца данесці да маладых і сталых. Ён увогуле быў атэістам, ні ў якім разе не сумняваўся ў непарушнасці дагматаў марксізму-ленінізму і меў упэўненасць, што ад рэлігіі, як “опіуму для народа”, трэба не толькі самому быць на адлегласці, але і засцерагаць ад яе ўздзеяння маладое пакаленне. Але, пра ўсё папарадку.

Будучы святар, Алег Аляксандравіч Абрамовіч, нарадзіўся ў Расіі. Бацька яго быў родам з Беларусі, а дакладней — з Нясвіжчыны. Аляксандр Аляксандравіч меў калісьці гонар хрысціцца ў святога Мацвея Лысіцкага ў Свята-Крыжаўздзвіжанскім храме роднай вёскі. Але на той момант ні сам Аляксандр з прычыны вельмі маладога ўзросту, ні яго бацькі, а таксама многія аднавяскоўцы, не ўсведамлялі, што вясковы святар — асоба адметная, чалавек вельмі адукаваны, які адстойваў веру яшчэ да таго, як ён спадобіўся пакутаваць за Хрыста.

Матуля Аляксандра, Ніна Андрэеўна, была адзінай у сваёй сям’і, якая ў Бога сапраўды верыла. Нават нягледзячы на забароны савецкага часу, хадзіла ў храм. Не так часта, як бы ёй хацелася, але на ўсе царкоўныя святы —абавязкова.

Мама айца Алега Людміла Якаўлеўна родам з расійскага горада Уладзівастока. Там яна і пазнаёмілася з будучым мужам, калі той праходзіў тэрміновую службу. Алег іх першынец. Калі хлопчыку споўнілася тры гады, яго напаткала сур’ёзная хвароба. Ён задыхаўся. Урачы сказалі, што патрэбна тэрміновая аперацыя. Хацелі перарэзаць трахею, вывесці трубку, а пасля ўжо як пойдзе. Мясціны, у якіх жыла сям’я Абрамовічаў, у сталінскія часы былі месцам для ссыльных, няўгодных для савецкай улады людзей. Мама знайшла старога ўрача, з кагорты пакутнікаў, беспадстаўна пазбаўленых волі і роднай зямлі. Ён параіў нічога не рабіць, а выехаць у сухі клімат. Абрамовічы пераехалі ў Омск, пасля — у беларускі Гродна. Алег пайшоў у трэці клас. Тады людзі мяняліся кватэрамі па ўсім Саюзе, і калі надарылася магчымасць змяніць двухпакаёвую кватэру ў Гродна на трохпакаёвую ў Нясвіжы, бацькі адразу згадзіліся, і, пераехаўшы ў Нясвіж, ніколі пра гэта не шкадавалі. Ды і здароўе старэйшага сына наладзілася. Ішлі дзевяностыя гады мінулага стагоддзя. Многія сваякі-равеснікі пайшлі не зусім праведным шляхам, мала хто з іх служыў у войску, бо ўмудрыліся канкрэтна сапсаваць сваё здароўе і рэпутацыю турэмным тэрмінам яшчэ да прызыўнога ўзросту. І як сёння лічыць Алег Аляксандравіч, вялікі горад быў яму тады таксама не рэкамендаваны.

— Былі ў мяне схільнасці не зусім добрыя і патрэбна было іх уціхамірваць. Хаця з дзяцінства я марыў вярнуцца на радзіму, ва Уладзівасток, — успамінае святар.

— Адной з адметных якасцей, якія адрознівалі піянера, а пасля і камсамольца Алега Абрамовіча — гэта максімалізм. Спачатку дзіцячы, а пасля і юнацкі. Калі хлопец быў у нечым упэўнены, то зрушыць яго ў іншы бок было немагчыма. Будучы навучэнцам Нясвіжскага педвучылішча, ён бачыў, як хлопцы падсмейваюцца над камсамольскім статутам, сам жа свята верыў у тое, што там напісана. У гэтым дакуменце пазначалася, што камсамолец не можа верыць у Бога. Ён павінен быць атэістам. На заўвагу дзядулі Аляксандра Пятровіча Абрамовіча, што і камуністы сваіх дзяцей хрысцяць, адрэагаваў скептычна.

Але Гасподзь шукаў нейкія подступы да душы гэтага юнага максімаліста. Так сталася, што на выхаванні матулі апынуўся яе малодшы адзінаццацігадовы брат Віталій Прымак. Іх мама, Яўгенія Фёдараўна, памерла ў пяцідзесяцігадовым узросце. І для Алега гэты хлопчык стаў, можна сказаць, хутчэй старэйшым братам, чым дзядзькам. З цягам часу Віталій паступіў ва Усурыйскае сувораўскае вучылішча, а пасля Самаркандскае ваеннае вучылішча. Перад выпускам практыку праходзіў у Грозным. Атрымаўшы дыплом, адразу трапіў ва Узбекістанскі горад Фергану, адтуль — на Афганскую вайну. Фергана стала асноўнай базай фарміравання савецкіх войск. І звычайна, калі дэсантнікаў накіроўвалі ў Афганістан, яны праходзілі праз Ферганскую вучэбку.

— Я быў атэістам, але калі здарылася вайна ўсяго за пару тысяч кіламетраў ад нас, зразумеў, што нічым не магу дапамагчы свайму дзядзьку. І я падумаў, што ёсць Бог. Узяў фатаграфію дзядзькі, бо я не памятаю, каб у нашым доме былі іконы. Магчыма, і не было ніякіх. Ці ў мамы недзе ляжалі, але я не ведаў. На фатаграфіі Віталій Яўгенавіч быў у ваеннай палявой форме, нечым яна нагадвала форму царскіх афіцэраў. Я папрасіў: “Бог, калі ты ёсць, памажы!”. І пералічыў нейкія добрыя якасці дзядзькі. Гаварыў пра тое, што яму трэба дапамагчы, што ён сірата, добры чалавек. А дзядзька, акрамя таго, што быў афіцэрам, не піў, не курыў, і быў даволі такі патрыятычным чалавекам, — успомніў сваю першую сустрэчу з Богам айцец Алег.

Быў выпадак, калі Алег і Віталій ішлі у госці да бабулі. Алег стаў пасміхацца з бабулі, што яна ў Бога верыць. Віталій на той момант, а гэта адбывалася ў 1981 годзе, быў маладым яшчэ чалавекам, і нават цяпер ён не веруючы, ва ўсякім разе не вацаркоўлены. Але тады ён сказаў:

— Ведаеш што, гэта іх перакананні. А над перакананнямі не смяюцца. Смяяцца не трэба, іх трэба паважаць. Гэта быў ўзровень. Гэта значыць, што маё акружэнне выхоўвала ў ва мне культуру, — узгадваў святар.

Гасподзь пачуў першы зварот будучага святара і адгукнуўся на просьбу. Брат матулі Віталій Яўгенавіч Прымак прыйшоў з вайны жывым, праўда, быў кантужаны. Але гэта акалічнасць не стала асаблівай перашкодай у далейшай службе, дазволіўшы атрымаць званне палкоўніка.

— Але пра тое, што Гасподзь нам дапамог, мы не заўсёды памятаем і за тое удзячны, — заўважыў бацюшка.

Прайшоў час, і Алег забыўся і пра просьбу, і пра яе выкананне. Дзесьці ў 1987 ці 1988 годзе, ён разам з сакурснікамі прысутнічаў на прафсаюзным сходзе аддзела адукацыі. Маладыя людзі сядзелі “на галёрцы” ў канферэнц-зале райвыканкама, і, як удзельнікі сходу, таксама пра нешта там гаварылі. Святар успамінае, што яны тады прагаласавалі, каб звольніць жанчыну, якая ў Гарадзеі была настаўніцай, і была веруючай. На той час будучы настаўнік лічыў, што такіх людзей не павінна быць блізка з дзецьмі. Ён не ведаў тады, што былі рэпрэсіі, што за веру забівалі. У такім разе Алег галасаваў бы супраць, бо схіляўся да цывілізаванага вырашэння праблемы. Ён лічыў, што дзяржаве патрэбна вызваліцца ад гэтага опіуму для народа, але займаючыся перакананнямі.

Пасля заканчэння педвучылішча, а атрымаў ён прафесію настаўніка пачатковых класаў і спецыяльнасць “Старшы піянерважаты”, Алег Аляксандравіч па размеркаванні трапіў у Чэрвень. Спачатку яго размеркавалі як настаўніка пачатковых класаў, але ў нейкі момант вырашылі прызначыць піянерважатым, бо да арміі заставалася не так многа часу. Калі-нікалі малады педагог замяняў урокі у класах, дзе хварэлі настаўнікі. Да сваіх абавязкаў падыходзіў творча. Неяк пасля замен настаўніца спеваў сказала, што нічога немагчыма весці пасля яго. Дзяцей больш цікавілі няспраўджанае каханне Чайкоўскага або патрыятычныя погляды рэвалюцыянераў, якія спявалі песню, што на той час была ўключана ў праграму.

Будучы настаўнікам, Алег бачыў сябе ўсё ж такі ваенным. Але дзядзька параіў перш прайсці тэрміновую службу. І хлопец зразумеў, што гэта не яго дарога. Хаця вельмі радаваўся, што, нягледзячы на некаторыя прабелы ў здароўі, на службу трапіў.

На просьбу бабулі надзець крыжык, калі ішоў у армію, які яна берагла для ўнука, не пагадзіўся. А калі праслужыў год, штосьці такое адбылося ў жыцці.

— Я зразумеў, што сапраўды, і ў камуністаў дзеці хрышчаныя. І на нясмелае пытанне бабулі: “Крыжык не возьмеш?”, сказаў: “Ну, давай хутчэй, я ўжо спяшаюся”, — нібы вярнуўся ў той час святар.

Бабуля адразу зняла з сябе крыжык — старэнькі, алавяны. Не той, што берагла для значнай падзеі, прыгожы, алюміневы, з пазалотай.

З таго часу айцец Алег з гэтым крыжыкам не развітваецца. Без акуляраў ён ужо на ім і распяцця не бачыць. Але з ім калісьці і з парашутам скакаў, і са складаных сітуацый падчас службы выходзіў.

— Мы былі адпраўлены ў рэспубліку Азербайджан. Там адбыўся такі выпадак, калі нас вельмі сур’ёзна абстралялі. І калі мы зразумелі, што нам усім не выжыць, гэта падсвядома адбылося: мы ўсе пачалі маліцца, проста не згаворваючыся. Я тады таксама другі раз у жыцці маліўся. Пасля я ўспомніў выпадак з дзядзькам і падумаў: калі цяжка, то мы да Яго звяртаемся. І я пачаў свой пошук, — расказаў святар.

Адбылася і адна цікавая сітуацыя, звязаная з бабуліным падарункам. Гэта было ў Баку. Неяк, падчас аднаго з армейскіх аглядаў, а рабіліся яны звычайна ў мірны час з мэтай папярэдзіць вынікі дзедаўшчыны і нейкія хваробы. Праводзіў агляд капітан, які ўзначальваў медроту. У вачах маладога салдата Алега Абрамовіча ён быў узорам. І вось гэты чалавек, праходзячы побач з Алегам, сказаў:

— Крыж здымі.

Мой суразмоўца быў яшчэ не хрышчаным, але загаду не падпарадкаваўся. З якой нагоды гэты афіцэр ім камандуе? Капітан паклікаў начальніка разведкі і той пацвердзіў загад. Салдат не рэагаваў. І тады гэтая кампанія падышла бліжай. Хтосьці з іх рвануў крыж, які быў прычэплены на парашутнай строне. З шыі пайшла кроў, але крыж заставаўся ў гаспадара. І тут у гэты момант у залу ўвайшоў штабны афіцэр. Ён быў у званні маёра, прайшоў Афган. Гэты чалавека здаваўся вельмі злым, яго ўсе баяліся. Распытаўшы, што здарылася, маёр усім загадаў адысціся ад упартага салдата, а сам падышоў так блізка, як падыходзяць хлопцы адзін да аднаго, калі жадаюць высветліць адносіны і прамовіў:

— Сынок, ты бачыш гэтую зграю? Яны цябе ў спакоі не пакінуць. Я разумею, што для цябе гэта дорага…
Салдат патлумачыў, што крыж бабуля падаравала.
— Гэта правільна. Але даю табе слова афіцэра, што нічога з тваім крыжам не зробіцца. Ты проста дай мне яго зараз, а пасля мы з табой сустрэнемся, пагаворым і я табе яго аддам.
Алег паслухаў і аддаў крыж. Маёр, адыходзячы, прамовіў:
— Салдат, як вызваліцца, няхай зойдзе да мяне.
Афіцэры, убачыўшы, што адбылося, спыталі:
— Яго пакараць?
— Так, загады трэба выконваць. Пакараць…
Праз чатыры гадзіны Алег пайшоў на сустрэчу з маёрам. Яны разам выйшлі на калідор. Завязалася размова.
— Ты веруючы? — спытаў маёр.
— Не, не веруючы, — адказаў салдат.
— Веруючы, раз крыж адмовіўся зняць, — запэўніў старэйшы па званні.
Алег расказаў і пра тое, што іх абстралялі, і пра дзядзьку дэсантніка.
— А я вось веруючы, — прызнаўся маёр.

Вы ўявіце, сказаць адкрыта салдату ў тым грамадстве, што ён веруючы, гэта найвялікшы ўзровень даверу. Чатыры гадзіны назад ён гаварыў пра пакаранне, а тут такое прызнанне. Маёр патлумачыў, што не заўсёды ён можа апынуцца побач. Салдата маглі б адправіць на мусульманскую гаўптвахту, і што б тады было з ім і яго перакананнямі?

Развітваючыся, маёр сказаў:
— Ёсць такі грэх уводзіць людзей у грэх. Яны нічога не разумеюць. Але дай гады два, і ўсе будуць веруючымі. Усе будуць у храм хадзіць. Крыжы надзенуць. Гэты час ужо прыйшоў. Нават тыя, хто сёння з цябе здымалі крыж. І калі ты ім пра гэта нагадаеш, яны скажуць, што вераць з дзяцінства. А ты захоўвай крыж, хавай, калі трэба, у кішэню, а так насі.

Гэта размова была для Алега адкрыццём.
Тады моднай плынню былі усходнія адзінаборствы, якімі будучы праваслаўны святар заўсёды захапляўся. Зацікавіўся тыбецкім накірункам, ламаізмам і думаў, што стане ламаінскім манахам. У той час Алег падтрымліваў адносіны са сваёй будучай жонкай, Ілонай Дэмух, з якой калісьці вучыўся ў педвучылішчы ў адной групе. Аднойчы ён прапанаваў ёй прачытаць кнігу “Трэцяе вока” , якая распавядала пра тыбетцаў, на што атрымаў сустрэчную прапанову — пазнаёміцца з кнігай “На беразе Божай ракі” Сергія Нілуса, вядомага праваслаўнага публіцыста дарэвалюцыйных часоў. Прачытаўшы гэта выданне, наш суразмоўца зразумеў, што нічога пра хрысціянства не ведаю, і мне захацелася працягнуць пошукі.

Аднойчы маладыя хлопцы, у кампаніі якіх быў і Алег Абрамовіч, апынуліся побач са Свята-Георгіеўскім храмам. Гэта быў другі выпадак у яго жыцці. Першы раз ён там пабываў разам з наведвальнікамі атэістычнага гуртка, калі вучыўся ў вучылішчы. У той год супала дата Вялікадня. Рабяты пабывалі ў малітвенным доме пяцідзесятнікаў, зайшлі ў касцёл, дзе іх сустрэлі толькі некалькі вернікаў. А ў Свята-Георгіеўскім храме збіраўся хрэсны ход. Настаўнік іх вывеў з храма, каб яна да гэтай падзеі не далучыліся.

І вось, праз колькі год, зноў быў Вялікдзень. Хлопцы толькі прыйшлі з войска і вырашылі сустрэцца. Хтосьці і прапанаваў пайсці ў храм. Алегу, нагадаю, заўзятаму атэісту, чамусьці захацелася купіць ікону Хрыста Выратавальніка. Гэта была рэпрадукцыя на картоне. У храме збіраўся хрэсны ход. І Алег зразумеў, што за яго спіной людзі з іконамі і харугвіямі. Сябры пайшлі за плот. Ён адыйшоў у бок, а пасля узяць ікону, наблізіўся да вернікаў і, пад кпіны і ўсмешкі сяброў, рушыў разам. У той год ён неўзабаве закахаўся, хрысціўся і ажаніўся з дзяўчынай, якая своечасова прапанавала яму патрэбную кнігу.

Неяк Алег папрасіў у благачыннага протаіерэя Аляксандра Данчанкі благаславення на сваю першую паломніцкую паездку ў Іванаўскі манастыр. Духоўнікам гэтай абіцелі быў архімандрыт Амвросій Юрасаў. Айцец Аляксандр параіў Алегу спытаць ў старца благаславення на святарства. Для Алега гэта было дзіўным. Ён лічыў, што святары — гэта асаблівыя людзі і ён да гэтага ліку не адносіўся. Але айцец Амвросій благаславіў майго суразмоўцу на рукапалажэнне і паступленне ў духоўную семінарыю. Алег Абрамовіч расказаў гісторыю пра сваю дзіцячую хваробу і пачуў ад гэтага вядомага многім старца такое меркаванне, што ворагі рода чалавечага мелі нейкае разуменне, што з яго, нават не хрышчанага, можа выйсці святар. Магчыма, хтосьці з радні маліўся. Таму што такая духоўная барацьба была. Калі б Алегу ў дзяцінстве не вылечылі горла, то б які б святар з яго атрымаўся!

Пасля гэтай паездкі айцец Аляксандр Данчанка павёз Алега да Уладыкі Філарэта. Малады чалавек упершыню бачыў перад сабой асобу такога кшталту. Алегу здалося, што Уладыка гаварыў бы з ім столькі, колькі б будучы святар пажадаў. Мітрапаліт благаславіў не толькі на прыход у Салтанаўшчыну, але і ў Кунаса.

Айцец Аляксандр рыхтаваў Алега да пастырскага служэння. Мой суразмоўца стаў алтарнікам у храме вёскі Вялікая Лысіца, дзе тады і служыў благачынны Аляксандр Данчанка. Да таго моманту Алег калі-нікалі дапамагаў у алтары і протаіерэю Дзімітрыю Хмелю ў Свята-Георгіеўскім храме. А ў Лысіцы былі яшчэ два алтарнікі — Аляксандр Калеснік і Аляксандр Гладкі, тады яшчэ вучні школ. На стужбы прыязджала і старшакласніца Таццяна (зараз Калеснік), будучая жонка Аляксандра Калесніка. Яны, у сутнасці, былі адзінымі маладымі людзьмі на прыходзе. Абодвы Аляксандры цяпер таксама святары. Калеснік служыць у Снове, Гладкі — У Клецку.

Узяўшы адпачынак на асноўным месцы працы, а быў ён інкасатарам у банку, Алег Абрамовіч служыў дыяканам у Свята-Духавым саборы ў Мінску. 28 чэрвеня 1997 года адбылося яго рукапалажэнне.

Рыхтавацца да паступлення ў семінарыю часу не было і тады Аляксандр Данчанка разам з Алегам паехалі на востраў Заліт, на Пскоўшчыне, да старца Мікалая Гур’янава. Той благаславіў на паступленне менавіта ў тым годзе і параіў жыровіцкую семінарыю.

У хуткім часе так і адбылося. Алег Аляксандравіч паступіў ў Мінскую духоўную семінарыю ў Жыровічах, якую скончыў са ступенню бакалаўра, абараніўшы дысертацыю на тэму “Аб прынцыпах правядзення летніх праваслаўных лагераў”. Другая тэма, якую святар абараніў ужо ў Ужгарадзе, гэта магістрская дысертацыя — “Педагагічныя метады правядзення летніх лагераў”.

Вось так, шляхам спроб і памылак, Алег Аляксандравіч Абрамовіч знайшоў тое, што ні ў якім разе цяпер не пагадзіўся бы страціць.

Неяк Тамара Аляксандраўна Дэмух, цешча Алега Аляксандравіча, узгадаўшы адну са спецыяльнасцей, набытых у Нясвіжскім педвучылішчы — старшы піянерважаты, пажартавала, што ён ім так да сённяшняга дня і застаўся. Жарты жартамі, а піянерважатым ён быў і пасля службы ў войску, у Сейлавіцкай школе, а ў Андрушоўскай прыходзілася быць усім — пачынаючы ад загадчыка ўстановы, настаўніка і, зноў жа, піянерважатага. Гэта прафесія асвойвалася маім суразмоўцам і падчас адной з педагагічных практык, пасля трэцяга курса педвучылішча.

Працаваць у лагеры Алегу Аляксандравічу спадабалася. Таму і не здзіўляе, што, будучы святаром, ён арганізаваў сумесна з настаяцелем Свята-Крыжаўздзвіжанскага храма іерэем Аляксандрам Мельнікавым і іерэем Паўлам Ківовічам, настаяцелем храма у вёсцы Старое Сяло ў 2002 годзе праваслаўны злёт “Святая Русь”.

Многія здзіўляюцца, што ў гэтага пачынання няма ніякіх асноўных апекуноў. Праваслаўны лагер, што зараз дзейнічае на тэрыторыі Свята-Троіцкага храма, нельга назваць нават прыхадскім, бо гэта нейкае асабістае ўкладанне самога святара, яго сям’і, іншых святароў-аднадумцаў і тых людзей, якія разумеюць важнасць справы праваслаўнага выхавання дзяцей і моладзі.

Адно з першых унёскаў у гэту патрэбную справу, праўда, без яе згоды, зрабіла цешча, Тамара Аляксандраўна. Айцец Алег “пазычыў” у яе грошы ад продажы кватэры. За іх, у асноўным, і быў пабудаваны лагерны гарадок. І, зразумела, на трэці сезон праваслаўнага злёту “Святая Русь” святар прыехаў з асабістымі рэчамі.

Пра тое, што тыдзень, праведзены ў праваслаўным лагеры ў Салтанаўшчыне можна ўспамінаць з захапленнем цэлы год, я ведаю з першых вуснаў, і не з адных. Благадаць храма, сумесная малітва, начныя і ранішнія богаслужэнні, вясёлыя агеньчыкі вогнішча і стаўшыя ў гэты час непатрэбнымі мабільнікі, што дазваляе глядзець адзін аднаму ў вочы, малады чалавек мае магчымасць азірнуцца вакол, звярнуць увагу на таго, хто побач і не ў віртуальным свеце, а абсалютна рэальным. Да яго можна дакрануцца, адчуць душой, зразумець сэрцам, а тое, што з прычыны юнага ўзросту яшчэ здаецца недасягальным, знойдзе сваё тлумачэнне, дзякуючы такім настаўнікам, як протаіерэй Алег Абрамовіч і яго аднадумцы.

Партрэтнае інтэрв’ю — не адзіная сустрэча з айцом Алегам у бібліятэцы. За сямнаццаць гадоў існавання пры бібліятэцы клуба “Ноеў каўчэг” святар многае сказаў сваім удзячным і не вельмі слухачам. Вучыў і вучыць па-сёння юнакоў і дзяўчат не быць, як усе, не ісці за натоўпам, а мець сваю думку, сваё бачанне той ці іншай праблемы і шляхоў для яе вырашэння. Разважаў, па просьбе старшакласнікаў, што значыць быць сапраўдным мужчынам. Прадстаўнікі многіх пакаленяў наведвальнікаў клуба не прамінулі пабываць і ў Свята-Троіцкім храме ў Салтанаўшчыне, пахадзіць па тэрыторыі лагера, зазірнуць у памяшканні, для лагера прызначаных, пачаставацца не толькі гарбатай і салодкімі пачастункамі, але і мудрымі ісцінамі нашага жыцця.

Два гады пры Нясвіжскай цэнтральнай раённай бібліятэцы імя Паўлюка Пранузы дзейнічала Школы праваслаўнага выхавання. Парады для бацькоў, якія прагучалі з вуснаў протаіерэя Алега Абрамовіча, вельмі дапамаглі бацькам у выбары правільнай стратэгіі ў дасягненні такой высакароднай мэты, як выхаванне сваіх дзяцей.

Падчас правядзення партрэтнага інтэрв’ю асаблівую ўвагу святар звярнуў на важнасць чытання:

— Што такое правільна, мы ведаем з дзяцінства. Чытайце класіку, нават казкі. Уся класіка, яна таму і класіка, бо ўсё ў жыцці вы гэта пражываеце. І заўсёды знойдзеце там адказ. Ёсць такі фільм — “Айвенга”. Там цудоўная песня акцёра, спевака Уладзіміра Высоцкага, у якой гаворыцца, што калі ты не здрадзіў нікому, нічога не прадаў, калі ты правільна жыў, то значыць, што ты правільныя кнігі ў жыцці чытаў. Калі ты ў патрэбным месцы патрэбныя кнігі чытаеш, усё ў цябе будзе правільна і лёгка будзе тваім блізкім.

Адным з галоўнейшых дасягненняў у працы на ніве духоўнай стала для протаіерэя Алега Абрамовіча ўручэнне прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь “За духоўнае адраджэнне”. Ён падзяліўся сваімі ўражаннямі:

— Калі працуеш і працуеш так доўга, і ў нейкіх момантах ты ў сваім мясцовым рэгіёне робіш нешта новае, гэта вельмі цяжка. І, вядома ж, сутыкаешся з такімі сітуацыямі, калі пачынаеш сумнявацца, ці варта пачынаць, рабіць, працягваць. Тады думкі ні аб якіх прэміях, заахвочваннях не было, былі толькі сумненні. Таму калі прыходзіць нейкі момант грамадскага прызнання, гэта прыемна, тым больш на такім узроўні. Я думаю, што атрымаў гэтую прэмію не толькі як святар, а і як грамадскі дзеяч, як грамадзянін, таму што выконваў свой грамадзянскі абавязак. А калі казаць пра царкву, то доўг хрысціяніна. І калі гэта адбылося, то нешта мы робім правільна, напэўна, змаглі камусьці дапамагчы. Гэты момант для нас вельмі цікавы, у сэнсе таго, каб правільна даць ацэнку сваёй дзейнасці.

Вяртаючыся да пачатку свайго служэння, святар адзначыў:
— Я ў пэўны момант зразумеў, што калі будзем проста вось так чакаць, пакуль да нас прыйдуць, і будзем гаварыць толькі з амвона, я асабіста на сваім прыходзе ўжо даўно б не служыў, таму што ў храм рэдка б хто заходзіў. Бо гэта храм не Маскоўскі, і не Мінскі, і не раённага плана. І ты разумееш, што нешта трэба рабіць, каб хтосьці туды прыехаў. Цяпер кожную службу прыязджаюць людзі не толькі з майго прыходу, а і з іншых месцаў. І гэта дае жыццё прыходу. А з другога боку, я, на прыклад, хацеў данесці свае думкі, свае перакананні камусьці, хтосьці таксама. Задумваўся, у якім грамадстве мы будзем потым жыць? Хто нас будзе акружаць? Ну, і паволі раслі мае дзеці, выхоўваліся. Вядома, мне б хацелася для іх зрабіць такі падарунак, каб у іх была агульнасць такіх, як я лічыў, аднадумцаў. Дзеці, якія прыехалі калісьці ў лагер, потым моладзь, хтосьці з іх ужо стаў святаром, хтосьці — шматдзетнымі бацькамі, хтосьці набыў спецыяльнасць і вопыт па ёй. Гэта ўжо дарослыя людзі, якія размаўляюць на адной мове, людзі, якія жывуць аднымі думкамі. Можа, яны не маюць аднолькавыя перакананні ва ўсіх аспектах нашага жыцця, але стрыжань у нас будзе адзін — гэта вера, прыстойнасць, мараль, духоўнасць. Гэта шмат чаго варта.

Протаіерэй Алег Абрамовіч лічыць, што вялікае значэнне ў справе праваслаўнага выхавання моладзі, асветы іншых катэгорый грамадзян, мае добры калектыў:

— Што наогул важна ў любой дзейнасці — гэта каманда, таму, што без гэтага ўсё будзе вылівацца ў паперы, у жаданні, у нейкія нягеглыя мерапрыемствы. А ў камандзе ўсё ж такі людзі, яны ідуць да адной мэты. У нашай камандзе, акрамя агульных спраў, яшчэ кожны працуе над сабой, што дае рост асобы.

Акрамя правядзення праваслаўнага лагера, злётаў, на прыходзе Свята-Троіцкага храма і ў рамках дзейнасці Праабражэнскага брацтва святаром і яго аднадумцамі вядзецца праца па адраджэнні беларускіх традыцый, у тым ліку пеўчых, адраджэнні гісторыі Нясвіжчыны, валанцёрская праца. Айцец Алег лічыць, што цяпер важная сувязь паміж свецкімі арганізацыямі, царкоўнымі і грамадскімі.

— Лепш працаваць разам. Мы ў гэтым плане шмат працуем сумесна, упэўнены протаіерэй Алег Абрамовіч.

Рознымі шляхамі ідзе чалавек у пошуках ісціны. Протаіерэй Алег Абрамовіч, дзіцячыя і юнацкія гады якога прайшлі ў краіне ваяўнічага атэізму, сваю праўду знайшоў. Калісьці заўзяты атэіст, ён старанна спасцігаў навукі, а пра спасціжэнне веры нават не марыў. Але жыццё прымусіла маліцца, навучыла верыць і спадзявацца не толькі на сябе. Сёння айцец Алег, бакалаўр багаслоўскіх навук, лаўрэат прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь “За духоўнае адраджэнне”, дзеліцца сваімі здабыткамі на ніве духоўнай з усімі, хто імкнецца спазнаць вечныя ісціны ў мітуслівых імгненнях сучаснага жыцця. І дай Бог, каб яго пачулі своечасова.

Валянціна Шчарбакова,

бібліятэкар І катэгорыі Нясвіжскай цэнтральнай раённай бібліятэкі імя Паўлюка Пранузы